Nazwa użytkownika Hasło | Rejestracja | Zapomniane hasło

UWAGA - EMERYCI

Jeszcze w tym roku za pomocą specjalnego PIT-u  możesz przekazać 1% tylko wskazując Organizację Pożytku Publicznego!

Emeryt już nie musi wyliczać, jaką kwotę stanowi jego 1% (robią to wszyscy inni podatnicy uprawnieni do wspierania OPP). Wystarczy, że wskaże organizację pożytku – poda jej KRS. Rubryki dotyczące przekazania 1% będą wyglądały w PIT-OP tak samo jak rubryki jednoprocentowe innych PIT-ów, z tym że PIT-OP pozbawiony będzie miejsca na wpisanie kwoty.

PIT z samym rozliczeniem podatku za emeryta lub rencistę nadal wysyłać będzie Zakład Ubezpieczeń Społecznych czy inny organ rentowy (tu nic się nie zmienia). PIT-OP będzie więc uzupełnieniem PIT-u wysyłanego przez ZUS. Emeryt nie będzie musiał rozliczać się samodzielnie, chcąc przekazać 1%.

PIT-OP ze wskazaniem organizacji pożytku emeryt wysyła do Urzędu Skarbowego do 30 kwietnia. Można go będzie złożyć w formie papierowej lub elektronicznej.

 

 

· redakcja dnia marzec 18 2017 15:50:41 · 0 komentarzy · 19 czytań · Drukuj

dziś wspominamy kobiety regionu kutnowskiego

         

 

Co  roku przy okazji Dnia Kobiet przypominamy mieszkańcom Kutna  kobiety zasłużone dla Kutna i regionu kutnowskiego. Należy wspomnieć przede wszystkim o tych, które swoje życie związały z Ziemią Kutnowską, tu pracowały zawodowo i społecznie. Dziś wspominamy te kobiety, których działalność na rzecz społeczności kutnowskiej warta jest naszej pamięci.


 

Pierwszymi kobietami, o których dziś piszemy to  członkinie Kutnowskiego Towarzystwa Dobroczynnego: Lubomira Troczewska, Antonina Sawicka, Zofia Wąsowska, Antonina Vaedtke, Zofia Bowbelska, Bronisława Regulska.  Towarzystwo Dobroczynności powstało  w końcu XIX wieku  dla niesienia opieki nad biednymi dziećmi oraz dla obywatelskiego i patriotycznego wychowania dzieci. Był to czas zaborów i społeczeństwo polskie organizowało się, aby nie dopuścić do rusyfikowania dzieci. Kobiety zorganizowały pierwszą w Kutnie  ochronkę dla 80 dzieci w wynajętym lokalu przy ul. Poznańskiej (dziś Narutowicza). Dzieci dostawały  jeden posiłek, a najbiedniejsze  odzież oraz zasiłki da całych rodzin. Fundusze pozyskiwały panie ze składek, organizowanych imprez jak przedstawień teatru amatorskiego, loterii, zabaw, zbiórek pieniędzy i artykułów żywnościowych po domach i dworach.  Długoletnią kierowniczką ochronki  (20 lat) była Zofia Stemplewska – zasłużona dla wychowania kutnowskich dzieci. Oprócz ochronki, działał tzw. „wydział wsparć  ubogich”, który  prowadziła Zofia  Wąsowska. Wydział zajmował się 35 rodzinami biednymi i chorymi. Trzeci dział pracy to tzw. „”wydział biblioteczny”, którym kierowała Zofia Bowbelska. Wydział ten zorganizował biblioteczkę  i dążył do do upowszechnienia  czytelnictwa. Okres  I wojny  światowej był bardzo trudny w dziejach Towarzystwa, brakowało pieniędzy na utrzymanie ochronki i wydziałów.  Podczas wojny powiększyły się szeregi biednych dzieci i sierot.  W Kutnie założony został  sierociniec, do którego powstania przyczyniły się Helena Bowbelska, Zofia Chlewicka, J. Otocka, Antonina Vaedtke, Maria Piwnicka. W 1926 roku zakończono budowę ochronki i sierocińca im. Troczewskich. Lubomira Toczewska już wówczas nie żyła, a dr Toczewski  chorował. Wzorowe warunki otrzymało 350 dzieci z Kutna i okolic. Ochronki prowadzone były również  w Krośniewicach i Żychlinie. Ofiarna działalność kobiet regionu kutnowskiego przyczyniła się do uratowania od śmierci, chorób i głodu jednego pokolenia naszego lokalnego społeczeństwa.

                                            Opracowano opierając się na  publikacji „Kutno w latach 1910-1926  na podstawie lokalnej prasy” autorstwa Henryka Lesiaka.

 

Lucyna Dwornicka (1901-1988) z domu Morawska  – nauczycielka, działaczka harcerstwa oraz organizacji kobiecych i wojskowych. Urodziła się na  Ziemi Kutnowskiej w Śmiechowie. W Kutnie ukończyła Liceum  p. Bowbelskiej, a po maturze po zdaniu egzaminów pedagogicznych podjęła pracę  w  kutnowskiej szkole.  W 1924 roku wyszła za mąż za oficera zawodowego 37 PP stacjonującego w Kutnie – Bolesława Dwornickiego. Już wtedy została aktywnie działającym członkiem  zarządu Rodziny Wojskowej. W 1940 roku przerwała swoją pracę nauczycielską i wyjechała z Kutna, by uniknąć aresztowania.  Ukryła się pod Warszawą, tam prowadziła tajne nauczanie  oraz działała w Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Ukończyła Szkołę Podchorążych, została oficerem działającym  w grupie „Kampinos”. Brała udział w Powstaniu Warszawskim dowodząc oddziałem kobiecym. Wzięta do niewoli, uciekła i walczyła dalej. Po śmierci męża w bitwie pod Jaktorowem w 1944 roku, będąc ranną wycofała się  z walki. W 1945  roku wróciła do Kutna i  całe swoje życie związana była z Kutnem. Znów uczyła w szkole. Wychowała i wykształciła dwie sieroty wojenne, których matka zmarła na Syberii, a ojciec zginął w Katyniu. W pełni poświęciła się swojej pracy zawodowej  i społecznej na rzecz społeczności miasta i regionu. Działała w Związku Nauczycielstwa Polskiego, Lidze Kobiet. Opiekowała się Kołem Odbudowy Stolicy, kołem emerytów i klubem seniora. Za swoją działalność  odznaczona została Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski,  Srebrnym Krzyżem Zasługi  z Mieczami, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Partyzanckim, Medalem  X-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego.

                                                                                    Opracowano na podstawie materiałów Henryka Lesiaka  - Honorowego Członka TPZK.

Ze współczesnych nam kobiet zasłużonych dla Kutna wspomnieć dziś należy:

Krystyna Brzozowska - malarka urodzona w Pabianicach. Studia 1955 - 60  w  PWSSP  w Łodzi w pracowniach Stefana Wagnera, Teresy Tyszkiewicz, Lecha Kunki i Stanisława Fijałkowskiego. Dyplom w 1965 r. Zajmuje się twórczością w zakresie malarstwa, rysunku, grafiki użytkowej, druku na tkaninie, architektury wnętrz i collage. Od 1967 do 1999 roku nauczyciel plastyki w kutnowskich liceach. Członek Stowarzyszenia Pastelistów Polskich.

W roku 2016 obchodziła jubileusz 50-lecia  pracy artystycznej.
Wystawy indywidualne – 14

Wystawy zbiorowe – 30

Odznaczenia i nagrody:

  • Zasłużony Działacz Kultury
  • 1986 medal za szczególne zasługi dla rozwoju Kutna w 600-lecie nadania praw miejskich
  • 1988 Srebrny Krzyż Zasługi
  • 1994 Nagroda Prezydenta Kutna za działalność kulturalną
  • 1995 Nagroda Ministra Kultury i Sztuki za całokształt działalności
  • Nagroda prezydenta Miasta za zasługi dla Kutna

Prace w zbiorach:

Muzea: Mazowieckie w Płocku, w Kutnie, w Oporowie
Państwowe Galerie: w Płocku, we Włocławku, w Warszawie

Biblioteki: Kutno, Płock, Żychlin

Zbiory prywatne w kraju

Zbiory prywatne w Holandii, Anglii, Szwecji, Niemczech, RPA, Kanadzie, USA, Australii, Maroku.
Podróże: Anglia, Francja, Włochy, Szwajcaria, Holandia, Luksemburg, Belgia, Austria, Jugosławia, Czechy, Słowacja, Bułgaria, Rumunia, Węgry, Niemcy, Maroko.

                                                      Informacje pochodzą ze strony: http://www.um.kutno.pl/page/193,sztuki-piekne.html

 

prof. dr hab. Anna Jeremus-Lewandowska  - sopran koloraturowy, która urodziła się  w Kutnie. Absolwentka Akademii Muzycznej w Łodzi. Debiutowała partią Rozyny w operze G.Rossiniego Cyrulik sewilski na scenie Państwowej Opery w Bydgoszczy. Następnie brała udział w premierowych przestawieniach opery W. A. Mozarta Czarodziejski flet (Królowa nocy) w Operze Śląskiej, współpracowała z Warszawską Operą Kameralną oraz Operetką Warszawską. Na stałe była związana z Teatrem Wielkim w Łodzi, w którym brała udział w kilkudziesięciu premierowych przedstawieniach operowych. Z Teatrem Wielkim w Łodzi wielokrotnie występowała na scenach teatrów w Niemczech, Holandii, Hiszpanii odbywając tournée artystyczne. Brała udział w premierach Strasznego DworuHalki i Barona cygańskiego w Chicago, USA. Przez pięć lat, brała udział w muzycznych programach telewizyjnych, przedstawiając przeboje kompozytorów polskich oraz najpopularniejsze arie z repertuaru operowego i operetkowego dla TV Regionalnej i TV Polonia.

Kreowała partię Hanny w bezpośredniej transmisji na cały świat przedstawienia Straszny Dwór S. Moniuszki, realizowanej przez TV Polania. Współpracowała z zespołem Polskiej Opery Kameralnej, śpiewając główne partie w licznych przedstawieniach operowych na terenie całego kraju. W swoim repertuarze ma ponad trzydzieści ról operowych, operetkowych oraz partie z repertuaru oratoryjnego. Najważniejsze role: Rozyna w Cyruliku sewilskim G. Rossiniego, Norina w Don Pasquale, Adina w Napoju miłosnym G. Donizettiego, Królowa Nocy w Czarodziejskim flecie, Konstancja w Uprowadzeniu z seraju, Zuzanna w Weselu Figara W.A. Mozarta, Violetta w Traviacie, Gilda w Rigoletto G. Verdiego, Hanna w Strasznym Dworze St. Moniuszki, Basia w Krakowiakach i Góralach J. Stefaniego oraz Adela w Zemście nietoperza J. Straussa, Laura w Studencie żebraku K. Millöckera. Była również wielokrotnie solistką Festiwali Operowo‑Opertkowych w Ciechocinku. Działalność pedagogiczną rozpoczęła na Uniwersytecie Łódzkim – w Katedrze Edukacji Artystycznej. Następnie współpracowała z UMFC z Wydziałem Instrumentalno‑Pedagogicznym w Białymstoku. Od 2011 r. pracuje jako profesor Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu. Postanowieniem Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego z dnia 18 kwietnia 2013 r. otrzymała tytuł profesora sztuk muzycznych

Jest członkiem Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Stowarzyszenia Pedagogów Śpiewu. Swój czas dzieli pomiędzy działalność pedagogiczną, naukową i publicystyczną, ale przede wszystkim aktywną działalność koncertową. Prowadzi spotkania z twórcami kultury w ramach Czwartkowego Forum Kultury Politechniki Łódzkiej.

Jest twórcą i dyrektorem Letniego Festiwalu Muzycznego w Kutnie. Program festiwalu skupia się na muzyce klasycznej, a wydarzenia w jego ramach odbywają się w całym mieście i okolicach. Pierwsza edycja odbyła się w 2010 roku. Integralną częścią Letniego Festiwalu Muzycznego w Kutnie są Międzynarodowe Warsztaty Wokalne prof. dr hab. Anny Jeremus-Lewandowskiej. Pierwsza edycja odbyła sie w 2009 roku. 

2011 – Honorowa Nagroda Prezydenta Miasta Kutno w dowód uznania za szczególne zasługi w zakresie promocji Miasta Kutna poprzez wieloletnią działalność artystyczną.

W 2014 roku otrzymała medal „Pro publico bono” im. Sabiny Nowickiej – za wybitne dokonania dla kultury polskiej i miasta Łodzi, przyznany przez Towarzystwo Przyjaciół Łodzi. W 2014 roku została odznaczona medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” W 2016 odznaczona Medalem Złotym za długoletnia służbę, nadanym przez Prezydenta RP.

                                                                                                              Opracowano na podstawie http://jeremusanna.pl/

 

 

· redakcja dnia marzec 07 2017 22:28:08 · 0 komentarzy · 49 czytań · Drukuj

zostaw 1% Twojego podatku na Ziemi Kutnowskiej

           

   i wesprzyj działalność statutową TPZK!


        Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej działa od  czterdziestu pięciu lat na rzecz Ziemi Kutnowskiej i jej mieszkańców. Zarząd i członkowie stowarzyszenia pracując społecznie działają m.in.  na rzecz ratowania starych, zabytkowych grobów na Cmentarzu Parafialnym w Kutnie (od 14 lat), opracowują i wydają drukiem Kutnowskie Zeszyty Regionalne (od 20lat), prowadzą edukację regionalną dzieci i młodzieży itp.

 Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej od 2004 roku posiada status Organizacji Pożytku Publicznego.

 
         Zwracamy się do naszych członków i sympatyków  o przekazanie 1% podatku od osób fizycznych na rzecz TPZK 

                                                                         Nr  KRS: 0000145630    


 Taka forma wsparcia nic nie kosztuje, a nasze stowarzyszenie z Waszych kilkunastu złotych przekazanych przy rozliczaniu PIT-a  będzie mogło stabilnie prowadzić działania statutowe…

 

                                                                                 Licząc na Wasze poczucie wspólnoty  z TPZK

                                                                                 pozostajemy  z szacunkiem

                                                                                 Zarząd TPZK

· redakcja dnia luty 25 2017 15:58:38 · 0 komentarzy · 88 czytań · Drukuj

uwaga - zmiana terminu wyprawy szlakiem dworów regionu kutnowskiego


ZAPRASZAMY NA WYCIECZKI KRAJOZNAWCZE – ZWIEDZAMY NASZĄ MAŁĄ I DUŻĄ OJCZYZNĘ



7 lipca  2017 roku  Dworki Regionu Kutnowskiego  i królewska Łęczyca.

 

 

Wyjazd  ul.Kościuszki spod ,,stadionu" godz. 8.oo


Zwiedzamy:

 1.Siemienice dwór odrestaurowany przez rodzinę Państwa Wośków.

2. Ktery dwór Wodzyńskich i stadnina koni.

3. Strzegocin, kościół parafialny i dwór Góreckich.

4. Witonia, kościół parafialny i jego zabytki.

5. Tum pod Łęczycą – archikolegiata. Grodzisko.

6. Zamek Łęczycki, więzienie, ratusz, kościół bernardynów.

7. Spotkanie z  Towarzystwem Miłośników Ziemi   Łęczyckiej

          Powrót do Kutna  około godz.  16.oo- 17.oo.

Zapisy razem z wpłatą 60zł  w terminie do końca kwietnia.


Wycieczka krajoznawcza ,,Jura Krakowsko-Częstochowska"

Wyjazd 5 dniowy w terminie od  23 do 27 sierpnia 2017 roku.

Wyjazd 7.3o,  zbiórka: Stacja benzynowa przy Carrefour ul Oporowska.

Zwiedzamy:

Pieskowa Skała,

Zamek w Olsztynie,

Ogrodzieniec,

Zamek i Ojcowski Park Narodowy,

Grota Łokietka,

Pustynia Błędowska,

Zamek w Mirowie,

Maczuga Herkulesa,

Opactwo w Tyńcu,

Sanktuarium na Jasnej Górze i wiele innych atrakcji.

Wcześniejsze zapisy z przedpłatą 100zł. Całość  600zł. do 15 lipca. Mieszkamy w Hotelu Jurajskim w Olsztynie k/Częstochowy.

                                organizująca wycieczki w imieniu TPZK: Danuta Ujazdowska -członek zarządu TPZK

   Images: ZWIEDZAMY 6.JPG Images: ZWIEDZAMY 7.JPG Images: ZWIEDZAMY 5.JPG
    

· redakcja dnia luty 25 2017 15:56:08 · 0 komentarzy · 82 czytań · Drukuj

Jean Laurain i Francis Liard - Honorowi Obywatele Miasta Kutna. Nieznani czy zapomniani?

  Images: DYPLOM nadania_honorowego_obywatelsktwa.jpg Wiosną 2016 roku jeden z mieszkańców Kutna przyniósł do siedziby Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej kserokopię w/w  dyplomu. Dokument ten informuje, iż Miejska Rada Narodowa w Kutnie, w dniu  26 maja 1959 roku, na mocy uchwały powziętej na uroczystej sesji nadaje Panu Merowi miasta Dieuze (departament Moselle, Francja) Francis Liard  Obywatelstwo Honorowe.

W Kutnie mówi się o czterech Honorowych Obywatelach Miasta, którymi są: dr Antoni Troczewski, Eugeniusz Filipowicz, Stanley Musiał i Edward Piszek. W związku  z powyższym   podjęliśmy próbę  rozwikłania zagadki  powyższego dyplomu.

W Biurze Rady Miasta Kutno brak było informacji na temat Honorowego Obywatela Miasta Kutna Francis Liard, ani tych dotyczących nadania mu Honorowego Obywatelstwa, ani też ewentualnego, późniejszego pozbawienia go tego tytułu. Po odbyciu  kwerendy w Archiwum Państwowym w Płocku Oddział w Kutnie odnaleźliśmy stosowne dokumenty. Z  odnalezionych dokumentów wynika, że w Kutnie, oprócz czterech,  jest jeszcze  dwóch Honorowych Obywateli Miasta Kutna, którym nadano tę godność 26 maja 1959 roku. W dokumentach z posiedzeń Miejskiej Rady Narodowej w Kutnie z 1959 roku jest zamieszczona Uchwała nr 16/59 MRN  w Kutnie z dnia 26 maja 1959 roku w sprawie obywatelstwa  honorowego miasta Kutna p. Liard i p. Laurain. Miejska Rada Narodowa w Kutnie biorąc pod uwagę wyniki przyjacielskiej współpracy m. Dieuze i m. Kutna, które w dużej mierze są zasługą pp. Liarda i Lauraina postanawia nadać p. Liard i p. Laurain Obywatelstwo honorowe m. Kutna.Miasto Dieuze posiada dużą sympatię dla Polski. Jest ono mocne związane z historią walk z okresu II wojny światowej i obroną bohaterską tego miasta przed Niemcami przez I Dywizję Grenadierów Polskich.Zasługą p. Liard i p. Laurain jest, że systematycznie dążą do zacieśnienia współpracy m. Dieuze i m. Kutna.

Jean Laurain urodził się 1 stycznia 1921 roku  w Metz. Zmarł 7 marca 2008 roku  w Metz.

Ukończył liceum Fabert w Metz. W 1940 roku w wieku 19 lat rozpoczął studia filozoficzne w Nancy, tam też stał się członkiem Ruchu Oporu. Poszukiwany przez Gestapo przedostał się na teren wolnej strefy i tam podczas pobytu w Lyonie ukończył drugi rok filozofii.

Jako wolontariusz we francuskiej Armii Afrykańskiej, 6 listopada 1942 roku wstąpił do 34e Genie i w sierpniu 1944 roku brał udział w lądowaniu u brzegów Prowansji.

Po zakończeniu wojny oraz swoich studiów, został mianowany profesorem filozofii w liceum w Dieuze. Brał czynny udział w życiu społecznym i kulturalnym miasta. Jest fundatorem Młodzieżowego Domu Kultury w Dieuze, otwartego 14 czerwca 1957 roku. Kontakty z Miastem Kutno w 1950 roku, owocują podróżami i wymianą kulturalna między obydwoma miastami.

Jean Laurain opuścił Dieuze w 1961 roku i przeniósł się do Rombas. Karierę profesora filozofii zakończył w 1978 roku w Metz. Tam pełnił funkcję Radcy Generalnego Metz,  dwukrotnie był wybrany na Deputowanego w departamencie Mozela,  w latach 1978-1981. 

Za rządów prezydenta Francoisa Mitteranda, w latach 1981-1986, zajmował stanowisko Ministra Byłych Kombatantów i Ofiar Wojny. To jego osobie m.in. zawdzięczamy   ustanowienie w kalendarzu – dnia obchodów pamięci II wojny światowej w dniu  8 maja 1945 roku. Ponownie został wybrany deputowanym w kadencji 1986-1993.

 

Francis Liard  urodził się 1 stycznia 1888 roku  w Annecy. Zmarł w dniu  18 września 1970 roku w Levallois-Perret. Przybył do Dieuze w 1920 roku. Jego żoną była Anne Marie Perrein właścicielka hotelu „Lion d’Or”. W maju 1929 roku  został wybrany do Rady Miejskiej Dieuze. W okresie od maja 1935 roku do marca 1965 roku sprawował funkcję mera Dieuze. Miał udział w odbudowie Dieuze, zniszczonego podczas bombardowania 9 listopada 1944 roku.

Dieuze to  miejscowość i gmina we Francji, w regionie Alzacja-Szampania-Ardeny-Lotaryngia, w departamencie Mozela. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 3566 osób. W miejscowości znajduje się polski cmentarz wojenny, na którym zostali pochowani m.in. żołnierze 1 Dywizji Grenadierów, polegli w kampanii francuskiej w czerwcu 1940 roku. W Dieuze, by upamiętnić  walki polskich żołnierzy z Niemcami, jedna z ulic nosi imię  I Dywizji Grenadierów Polskich. Natomiast współpraca pomiędzy dwoma zaprzyjaźnionymi miastami Kutnem i Dieuze  została uwieczniona  w Dieuze nazwą ulicy – i tak oto w tym francuskim mieście do dziś jest ulica Kutnowska, która  powstała   na przełomie lat 1950/1960.

O tym, jakie były podstawy nawiązania współpracy między Kutnem i Dieuze napisano w  artykule w prasie regionalnej z 1959 roku:

„Mer miasta Dieuze p.Liard i prof. filozofii p. Laurain – honorowymi obywatelami Kutna. Braterska więź łączy francuskie i polskie miasto”

Kutno jest bodajże jedynym miastem w Polsce utrzymującym kontakt z miastem Dieuze (dep. De la Moselle), we Francji, którego podłożem jest wspólnie  przelana krew z najeźdźcą hitlerowskim. Aby lepiej zrozumieć jak do tego doszło, trzeba wrócić wstecz o dwadzieścia lat, do momentu kiedy nad rzeką Bzurą w powiecie kutnowskim Wojsko Polskie stoczyło kilkudniową walkę z uzbrojoną po zęby VIII armią niemiecką. Walka ta przeszła do historii walk wyzwoleńczych narodu polskiego i zyskała szeroki rozgłos na całym świecie. Po klęsce wrześniowej poważna liczba żołnierzy walczących w Kutnowskiem przedostała się do Francji, aby wstąpić do I Dywizji Grenadierów Polskich i nadal bić wroga. Jednym z miast francuskich wyzwolonych spod okupacji hitlerowskiej przez grenadierów znad Bzury jest właśnie Dieuze.

Podczas ostatniej uroczystości, poświęconej pamięci żołnierzy polskich poległych w okresie II wojny światowej, ambasador PRL we Francji zaproponował tamtejszym władzom miejskim nawiązanie kontaktów z władzami Kutna. Propozycję przyjęto z wdzięcznością i natychmiast wystosowano pismo do władz kutnowskich z prośbą o wyrażenie zgody w powyższej sprawie.

Gorącymi orędownikami zawarcia kontaktów ze strony francuskiej byli (i są nadal) mer miasta Dieuze p.Liard  i prof. filozofii  College de Dieuze, który jest jednocześnie dyrektorem Domu Młodzieży i Kultury Ludowej,  p. Laurain.

Na ostatniej sesji MRN w Kutnie podjęto uchwałę, aby obu wyżej wymienionym przyjaciołom Polski przekazać dyplomy obywateli honorowych Kutna.(…). Delegacja zawiezie do Francji urnę z ziemią uświęconą krwią bohaterskich żołnierzy polskich, poległych w kampanii wrześniowej na polach kutnowskich, z prośbą o złożenie jej u stóp pomnika I Dywizji Grenadierów Polskich, który w Br. Ma być wzniesiony w m. Dieuze. Uroczystość pobrania ziemi odbyła się w dniu wczorajszym nad rzeką Bzurą (tuż przy moście we wsi Orłów), gdzie stoczono najcięższe boje z wojskami hitlerowskimi. Aktu tego dokonano w obecności gen. Stanisława Okęckiego, prof. Ludwika Rajewskiego reprezentującego Zarząd Główny ZBOWiD, przedstawiciela KW PZPR, miejscowych władz oraz licznych delegacji kutnowskich zakładów pracy i młodzieży szkolnej.

Ówczesna prasa regionalna, zarówno polska, jak i francuska potwierdzała, że współpraca pomiędzy Kutnem a Dieuze trwała przez szereg lat. W artykule  prezentujemy fragmenty artykułów, do których udało nam się dotrzeć.

O pobycie kutnowskiej delegacji na uroczystości upamiętnienia polskich żołnierzy  w Dieuze informowano w  artykule zamieszczonym w prasie regionalnej w 1959 roku:

„Pamięci żołnierzy polskich poległych we Francji”

W niedzielę, na cmentarzu poległych w 1940 roku, na terenie Lotaryngii polskich żołnierzy I Dywizji Grenadierów, odbyła się uroczystość dla uczczenia ich pamięci. Wzięli w niej udział ze strony polskiej: radca ambasady PRL w Paryżu, Węgierow oraz konsul Uronowski, ze strony francuskiej: podprefekt Quanquin, mer Dieuze, Liard oraz liczne osobistości wojskowe i cywilne. Obecna była również delegacja Kutna – miasta szczególnie ciężko doświadczonego podczas kampanii wrześniowej 1939 r., które ma w najbliższym czasie podpisać „akt braterstwa miast” z zarządem miejskim Dieuze. Delegacja  w osobach Anny Malinowskiej i nauczyciela Kromskiego – przedstawicieli Rady Miejskiej Kutna – przywiozła urnę z ziemią ojczystą, którą wraz z wiązankami kwiatów złożono u stóp budowanego obecnie pomnika ku czci żołnierzy polskich. Oficjalne odsłonięcie pomnika nastąpi w 1960 r.

W innym   artykule zamieszczonym w prasie regionalnej z 1959 roku   dziennikarz Zbigniew Szlagowski w wywiadzie z Eugeniuszem Walczakiem przybliża czytelnikom przyjaźń między Kutnem i Dieuze oraz informuje o pobycie w Kutnie Honorowego Obywatela Miasta Kutno pana Jean Laurain:

„Kutno i Dieuze”. Wspólne zmagania z najeźdźcą, cierpienia obu narodów pod hitlerowskim jarzmem oraz walka o wyzwolenie umocniły historyczną przyjaźń polsko-francuską.

Dwa miasta Kutno i Dieuze, które nawiązały ze sobą serdeczny kontakt  i współpracę – są symbolem wspólnych przeżyć obu narodów, ogniwem przyjaźni polsko-francuskiej oraz wyrazem zbliżenia narodów polskiego i francuskiego.

W czerwcu br. w Dieuze odbyło się wielkie zgromadzenie Polaków m.in. byłych uczestników walk o Dieuze, w czasie którego  nastąpiło złożenie urny u stóp pomnika budowanego ku czci bohaterów poległych w walkach o Dieuze.  W uroczystościach tych wzięli udział  przedstawiciele miasta Dieuze, MON Francji, ambasady polskiej oraz trzyosobowa delegacja z Kutna. O przebiegu uroczystości oraz pobycie kutnowskiej delegacji w Dieuze rozmawiamy z jej członkiem, sekretarzem MRN w Kutnie p. Eugeniuszem Walczakiem. 

- Pobyt naszej delegacji w Dieuze stał się początkiem rozszerzenia dotychczasowych kontaktów między obu miastami. Wzięliśmy udział w uroczystościach składając u stóp pomnika urnę z ziemią z terenu bitwy pod Kutnem oraz wieńce na grobach poległych żołnierzy.

Spotkaliśmy się także z młodzieżą francuską, a na zakończenie naszego krótkiego  pobytu byliśmy podejmowani lampką wina przez mera miasta Dieuze. Orędownikom rozszerzenia współpracy między naszymi miastami i przyjaciołom Polski merowi miasta Dieuze p.Liard  i prof. filozofii  College de Dieuze   p. Laurain wręczyliśmy dyplomy honorowych obywateli miasta Kutn. Ten  piękny gest ze strony kutnowskiej delegacji bardzo  wzruszył francuskich gospodarzy.

- W jakich ramach rozwija się  współpraca między Kutnem a Dieuze?

- W pierwszym rzędzie opiera się ona o wymianę kulturalną. Pragniemy wzajemnie zapoznać się z historią obu miast, dorobkiem i osiągnięciami, życiem społeczeństwa, tradycjami i kulturą obu regionów. Naszym przyjaciołom z Dieuze doręczyliśmy wiele materiałów o Kutnie. W miejscowym domu kultury zorganizowana została wystawa o Polsce, gdzie wiele miejsca poświęcono naszemu miastu.

Jak już wyżej wspomnieliśmy, pobyt kutnowskiej delegacji stał się początkiem rozszerzenia dotychczasowych kontaktów. Niespełna miesiąc potem, w dniu 14 lipca na zaproszenie MRN, w ramach bezdewizowej wymiany, przybyła do Kutna na kilkudniowy pobyt 25-osobowa delegacja francuska z Dieuze, na czele z prof. Laurain. Goście serdecznie podejmowani przez władze miasta i kutnowskie społeczeństwo, po zwiedzeniu Kutna i okolic  udali się autokarem w podróż po Polsce(…).

Delegaci francuscy nie mieli słów uznania dla gościnności i serdeczności Polaków. Zresztą posłuchamy, co powiedział w wywiadzie  dla „Dziennika” kierownik delegacji prof. Laurain: Przede wszystkim chcę podziękować za b. serdeczne przyjęcie i gościnność społeczeństwa polskiego. Wszędzie spotykaliśmy się z przyjemną atmosferą i szczerą sympatią dla narodu francuskiego. (…) W dniu 20 lipca br. delegaci francuscy spotkali się z przedstawicielami młodzieży kutnowskiej na wieczorku zorganizowanym przez ZMS. W czasie wieczorku ze swym programem wystąpiła orkiestra żychlińska „Violetta” oraz i soliści. Goście z Francji  zrewanżowali się wykonaniem kilku narodowych tańców w pięknych regionalnych strojach, które zostały przyjęte z wielkim aplauzem przez zebranych. Do późnych godzin wieczornych goście z Dieuze i kutnowiacy bawili się wesoło przy dźwiękach orkiestry  „Szał”.

W dniu 21 lipca br.  delegacja  francuska wzięła udział w uroczystej sesji PRN i MRN. Delegaci obejrzeli m.in. widowisko ludowe pt. „Wesele Śleszyńskie” wystawione przez wiejski zespół ze Śleszyna. W ostatnim dniu swego pobytu goście z Francji wzięli udział w uroczystościach związanych z obchodem XV rocznicy powstania Polski Ludowej i następnie serdecznie pożegnani udali się w powrotną podróż do Francji. W roku przyszłym z rewizytą do Dieuze uda się delegacja społeczeństwa kutnowskiego.

W następnych  latach w dalszym  ciągu trwa współpraca pomiędzy Kutnem i Dieuze, o czym znów informuje „Dziennik Łódzki” nr 189 z 10 sierpnia 1966 roku: „AKTUALNOŚCI  ZIEMI ŁÓDZKIEJ. MŁODZIEŻ  z  FRANCJI – 30-osobowa grupa bawiła z rewizytą  w Kutnie. Miasto to przed 7 laty nawiązało serdeczne kontakty z francuskim miastem Dieuze.”

Jeszcze   po wielu latach  w Dieuze pamiętano o współpracy z Kutnem.  Francuska gazeta regionalna  z 9 marca 1982 roku (w okresie stanu wojennego w Polsce) zamieściła poniższy artykuł:„Akcja pomocy dla Kutna – miasta polskiego”. W poniedziałek wieczorem  odbyło się spotkanie organizacji w ramach akcji pomocy polskiemu miastu Kutno, które współpracuje z Dieuze od roku 1962 roku. Ojciec  Tadeusz Jania - kapelan Misji Polskiej z Nancy przybył, ażeby podzielić się osobistymi doświadczeniami  z pobytu  w Nancy. (…) Zbiórka przeprowadzona w Nancy pozwoliła na dwukrotny transport żywności do Polski. Obydwa transporty odbyły się bez problemu. Ojciec Tadeusz zaproponował mieszkańcom Dieuze wysyłkę ich darów do Kutna   za pośrednictwem stowarzyszenia „Pomoc Polsce”, które posiada doświadczeniu, zna zasady administracyjne i  posiada kontakt z polskim konsulatem. (…) Jest to bardzo satysfakcjonujące, że osoby zajmujące się pomocą dla Kutna wybrały to rozwiązanie idealne dla przekazania darów zebranych w Dieuze dla obywateli Kutna za pośrednictwem księdza  i parafii w tym mieście.

By rozwikłać zagadkę dyplomu zajmowaliśmy się tym tematem pół roku. W ostatniej chwili, przed zamknięciem XX numeru Kutnowskich Zeszytów Regionalnych, dotarły do Miejskiej i Powiatowej Biblioteki Publicznej im. Stefana Żeromskiego w Kutnie nowe materiały dotyczące tego tematu, które zostały nam udostępnione i pomogły uzupełnić artykuł wyjaśniając wiele kwestii.  Zapewne są  jeszcze w archiwach nie odkryte przez nas dokumenty i nieodnalezione artykuły w prasie zarówno polskiej, jak i francuskiej. Być może kiedyś ktoś dopisze ciąg dalszy do przedmiotowego artykułu. Jednak dziś, gdy  nie żyją już bohaterowie niniejszego artykułu - dwaj Francuzi Jean Laurain i   Francis Liard, a dokumenty i fakty historyczne  potwierdzają  prawdziwość wspomnianego na początku artykułu dyplomu, pozostaje otwarte pytanie: co my, społeczność miasta Kutna zrobimy dziś z tą   odzyskaną wiedzą?


                  Prezentowany  tekst pochodzi  z artykułu Bożeny Gajewskiej  Łukasza Maciejewskiego  pt. „
Jean Laurain i Francis Liard – Honorowi Obywatele Miasta Kutna.  Nieznani czy zapomniani?” zamieszczonego w XX tomie Kutnowskich Zeszytów Regionalnych

· redakcja dnia luty 20 2017 22:24:46 · 0 komentarzy · 129 czytań · Drukuj

Wykaz publikacji TPZK w latach 1972-2016

1.      Andrzej Stelmaszewski, „Spółdzielczość mieszkaniowa w Kutnie w latach 1958-1978”, TPZK, Kutno 1978 r.

2.      Henryk Lesiak, „Dr Antoni Troczewski. Lekarz i działacz społeczny”, TPZK, Kutno 1984 r.

3.      Danuta Miszewska, „Kutno w statystyce”, TPZK, Kutno 1986 r.

4.      Henryk Lesiak, „Prasa kutnowska w latach 1918-1939, cz. I”, TPZK, Kutno 1986 r.

5.      Ignacy Szymański, „Wspomnienia z dawnego Kutna”, TPZK, Kutno 1986 r.

6.      „Spis telefonów mikroregionu kutnowskiego”, TPZK, Kutno 1986 r.

7.       Praca zbiorowa, „Kutno na starej fotografii”, TPZK, Kutno 1986 r.

8.       Henryk Lesiak, „Kutno w latach 1910-1926 na podstawie lokalnej prasy”, TPZK, Kutno 1990 r.

9.      Czesław Widelski, Andrzej Olewnik’ „Katyńczycy Ziemi Kutnowskiej”, TPZK, Kutno  1993 r.

10.  Praca Zbiorowa, „Kutno na starej pocztówce”, TPZK, Kutno 1993 r.

11.  Henryk Lesiak, „Kutno w latach 1927-1939”, TPZK, Kutno 1995 r.

12.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne”, tom I, TPZK, Kutno 1997 r.

13.  Andrzej Urbaniak, „Cukrownia „Ostrowy” S. A. w latach 1847-1997”, TPZK, Kutno  1997 r.

14.  Andrzej Urbaniak, „Zakładowa Ochotnicza Straż Pożarna przy cukrowni ”Ostrowy”      S. A. w latach 1908-1998”, TPZK, Kutno 1998 r.

15.  Andrzej Urbaniak, „Kutnowskie Zakłady Drobiarskie „Exdrob” w latach1948-1998”, TPZK, Kutno 1998 r.

16.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom II, TPZK, Kutno 1998 r.

17.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom III, TPZK, Kutno 1999 r.

18.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom IV, TPZK, Kutno 2000 r.

19.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 1999”, tom I, TPZK, Kutno 2000 r.

20.  Stanisław M. Zajączkowski, „Sieć parafialna na obszarze przedrozbiorowego powiatu orłowskiego do początków XVI wieku”, TPZK, Kutno 2001 r.

21.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom V, TPZK, Kutno 2001 r.

22.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2000”, tom II, TPZK, Kutno 2001 r.

23.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom VI, TPZK, Kutno 2002 r.

24.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2001”, tom III, TPZK, Kutno 2002 r.

25.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2002”, tom IV, TPZK, Kutno 2003 r.

26.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom VII, TPZK, Kutno 2003 r.

27.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom VIII, TPZK, Kutno 2004 r.

28.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2003”, tom V, TPZK, Kutno 2004 r.

29.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom IX, TPZK, Kutno 2005 r.

30.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2004”, tom VI, TPZK, Kutno 2005 r.

31.  Jan Józefecki, Piotr Stasiak, „Krośniewice. Dzieje miasta i okolicy (od średniowiecza do 1945 r.)”, TPZK, Krośniewice 2005 r.

32.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom X, TPZK, Kutno 2006 r. 

33.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2005”, tom VII, TPZK, Kutno 2006 r.

34.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2006”, tom VIII, TPZK, Kutno 2007 r.

35.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XI, TPZK, Kutno 2007 r.    

36.   „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XII, TPZK, Kutno 2008 r.                               

37.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2007”, tom IX, TPZK, Kutno 2008 r.

38.  Praca zbiorowa, „Bez tytułu… ?”, TPZK, Kutno 2009 r.

39.   „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XIII, TPZK, Kutno 2009 r. 

40.   „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2008”, tom X, TPZK, Kutno 2009 r.

41.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2009”, tom XI, TPZK, Kutno 2010 r.

42.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XIV, TPZK, Kutno 2010 r.

43.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XV, TPZK, Kutno 2011 r.    

44.   „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2010”, tom XII, TPZK, Kutno 2011 r.

45.  Praca zbiorowa, „Gdy dziadkowie byli dziećmi…”, TPZK, Kutno 2011 r.

46.  Redakcja Karol Koszada, praca zbiorowa, „40 lat Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej 1972-2012”, TPZK, Kutno 2012 r.

47.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2011”, tom XIII, TPZK, Kutno 2012 r.

48.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XVI, TPZK, Kutno 2012 r.

49.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2012”, tom XIV, TPZK, Kutno 2013 r.

50.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XVII, TPZK, Kutno 2013 r.

51.  Kazimierz Ciążela, „Rymowanki z przesłaniem… i bez też…”, TPZK, Kutno 2013 r.

52.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2013”, tom XV, TPZK, Kutno 2014 r.

53.   „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XVIII, TPZK, Kutno 2014 r.

54.  Tadeusz Witkowski, „Czołowi lekkoatleci środkowej Polski”, TPZK, Kutno 2015 r.

55.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XIX, TPZK, Kutno 2015 r.

56.  Andrzej Latos, „Prace rewaloryzacyjne w zabytkowym parku im. Wiosny Ludów           w Kutnie”, TPZK, Kutno 2015 r.

57.  Redakcja: Maciej Kaźmierczak, Dawid Stanowski, praca zbiorowa, „Literackie Kutno. Antologia opowiadań 2015”, TPZK, Kutno 2015 r.

58.  Redakcja: Karol Koszada, Elżbieta Świątkowska, Bożena Gajewska, praca zbiorowa, „Zarys historii Żydów Ziemi Kutnowskiej”, TPZK, Kutno 2016 r.

59.  Ewa Marta Kacprzyk, „Samorząd kutnowski w latach 1990-1994. Kampania, wybory i działalność Rady Miejskiej I kadencji”, TPZK, Kutno 2016 r.

60.   „Kutnowskie Zeszyty Regionalne”, tom XX, TPZK, Kutno 2016 r.

61.  Barbara Łuczak, „Bibliografia zawartości rocznika Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” za lata 1997-2016, tomy I-XX”, TPZK, Kutno 2016 r.
                                                                                                               opracował Karol Koszada

· redakcja dnia luty 19 2017 09:48:35 · 0 komentarzy · 85 czytań · Drukuj

z kart historii TPZK

Ośrodek Dokumentacji i Badań Ziemi Kutnowskiej przy TPZK gromadzi, przechowuje, bada, opracowuje, udostępnia i popularyzuje materiały dokumentowe, ikonograficzne lub audiowizualne dotyczące Ziemi Kutnowskiej. W pierwszej kolejności opracowywane są dokumenty naszego stowarzyszenia, które w tym roku – roku jubileuszowym będziemy Państwu prezentować.

Images: LISTAZALOZYCIELITPZK  1.jpg
Images: LISTAZALOZYCIELITPZK  2.jpg
Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej, zorganizowane w 1972 r. staraniem miejscowej inteligencji, stało się kontynuatorem działań wcześniej istniejącego w Kutnie ruchu społecznego, realizującego idee regionalizmu poprzez Polskie Towarzystwo Krajoznawcze, powołane w 1911 r. i Towarzystwo Przyjaciół Kutna utworzone w 1937 r., którego działalność przerwała II wojna światowa i okupacja hitlerowska. W warunkach politycznych Polski Ludowej, po 1945 r., długo nie było możliwe reaktywowanie stowarzyszenia regionalnego o podobnym charakterze.
                         
  Images: ZAPROSZENIE BIBLIOTEKA  1.jpgImages: ZAPROSZENIEBIBLIOTEKA  2.jpg

 

 

Pierwsze założycielskie zebranie Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej, z udziałem 34 osób i pod przewodnictwem Jana Marciniaka, odbyło się 21 stycznia 1972 r. w Miejskiej Bibliotece Publicznej, stanowiącej siedzibę TPZK przez następne dziesięć lat. Wyłoniono wówczas Komitet Organizacyjny, przekształcony trzy miesiące później w Zarząd, po zatwierdzeniu statutu 21 kwietnia 1972 r. i wpisaniu Towarzystwa do rejestru stowarzyszeń województwa łódzkiego. Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej zostało zarejestrowane przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi w dniu 21 kwietnia 1972 r.  Jego założycielami, zarazem pierwszymi kutnowskimi regionalistami, była grupa kutnowskiej inteligencji, przede wszystkim: nauczyciele, prawnicy, muzealnicy, bibliotekarze ponadto księgarze i lekarze. Wśród nich należy przede wszystkim wymienić: Grażynę Kin-Rzymkowską, Krystynę Brzozowską, Urszulę Macher, Franciszkę Gondek, Jadwigę Pukaczewską, Jadwigę Brodowicz, Zofię Marcinkiewicz, Wiesławę Rybczyńską, Marię i Adama Bednarków, Stefana Talikowskiego, Henryka Lesiaka, Jana Marciniaka, Stefana Pawlaka, Józefa Szymańczyka, Jana Pychińskiego, Stanisława Kurmana, Lechosława Kubiaka, Ryszarda Głogowskiego i Władysława Karczewskiego.

W pierwszych latach działalności członkowie TPZK podjęli pionierskie, na terenie Powiatu Kutnowskiego, prace nad badaniem i popularyzacją dziejów, tradycji i tożsamości swojej „małej ojczyzny". Równolegle, rozpoczęli szeroką popularyzację idei regionalizmu oraz pozyskiwali kolejnych zwolenników dla tego rodzaju działalności społecznej.

Pierwszym prezesem Towarzystwa był Stefan Talikowski (1972-1980), prawnik, literat i kolekcjoner.

Images: 11111.jpg
                                 

· redakcja dnia luty 05 2017 20:23:43 · 0 komentarzy · 164 czytań · Drukuj

Towarzystwo Przyjaciół Uniejowa obchodziło jubileusz 25-lecia swojego istnienia.

        

Images: 25lattowarzystwaprzyjacioluniejowa  2.JPG4 lutego 2017 roku  Sala Rycerska Zamku  w Uniejowie    była wypełniona po brzegi gośćmi  zaproszonymi przez TPU by wspólnie przeżywać ten piękny Jubileusz.

 

Nasze Towarzystwo reprezentowane było przez wiceprezesa TPZK dr n. med. Karola Koszadę oraz przez skarbnika Towarzystwa dr n. med. Elżbietę Świątkowską.

 



Prezes TPU Urszula Urbaniak otrzymała Medal Zasłużony dla Kultury Polskiej nadany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Medal  Aleksandra Patkowskiego.

 Medal Patkowskiego został przyznany przez  Kapitułę  Medalu Rady Krajowej Ruchu Stowarzyszeń Regionalnych Rzeczypospolitej Polskiej  na wniosek zarządu TPZK.  W imieniu  Rady Krajowej RSRRP medal wręczał Jarosław Stulczewski.

 
Images: 25lattowarzystwaprzyjacioluniejowa  3.JPG






Images: 25lattowarzystwaprzyjacioluniejowa 1.JPG


Medal pamiątkowy poświęcony  Aleksandrowi Patkowskiemu – twórcy regionalizmu polskiego był  dwudziestym dziewiątym już medalem staraniem TPZK wybitym w Mennicy Państwowej S.A. w Warszawie 28 maja 2001roku.  Decyzją uczestników VII Kongresu Regionalnych Towarzystw Kultury w Gorzowie w 2002 roku  medal im. Aleksandra Patkowskiego stanowi najwyższe odznaczenie za zasługi dla polskiego regionalizmu.

 

Gratulujemy  naszemu zaprzyjaźnionemu Stowarzyszeniu wspaniałych osiągnięć i życzymy, by wyzwanie jakiego się podjęli – opracowanie dziejów Uniejowa  -  udało się w pełni!

 

 

 

Aleksander Patkowski (1890-1942)   zwany jest „ojcem regionalizmu polskiego”.  Był propagatorem idei otwartego, aktywnego społeczeństwa obywatelskiego, pedagogiem i pisarzem. Urodził się 4 marca 1890 roku w Ożarowie na Ziemi Sandomierskiej. Dzieciństwo i młodość spędził w Sandomierzu. Wzrastał w rodzinie o tradycjach inteligencko - ziemiańskich zdominowanych nurtem świadomego patriotyzmu. W Sandomierzu ukończył progimnazjum rosyjskie, ale maturę zdobył w cenionym, prywatnym gimnazjum polskim Pawła Chrzanowskiego w Warszawie. Na dwóch znakomitych uniwersytetach; lwowskim i krakowskim studiował klasykę, anglistykę i polonistykę. Po uzyskaniu dyplomu wrócił do rodzinnego Sandomierza i z miejsca przystąpił do organizowania gimnazjum polskiego. Uczył w nim do 1923 roku zyskując opinię wybitnego nauczyciela i wychowawcy. W 1923 roku Aleksander Patkowski wraz ze swoją żoną Zofią przeniósł się do Warszawy, do pracy w Towarzystwie Urządzeń Szkolnych i Laboratoryjnych „Urania". W 1928 roku podjął pracę w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Równocześnie kierował biblioteką tego ministerstwa. Podczas wojny uczył na tajnych kompletach, wiele pisał. 12 stycznia 1941 roku został aresztowany przez gestapo i uwięziony na Pawiaku. Zginął 22 marca 1942 roku w  obozie  Auschwitz –Birkenau. 

 Aleksander Patkowski miał przyjaciół we wszystkich środowiskach społecznych. Przyjaźnił się ze Stefanem Żeromskim, Aleksandrem Janowskim, Franciszkiem Bujakiem, Stanisławem Truguttem, Mieczysławem Limanowskim. Szczególna zażyłość łączyła go ze Stefanem Żeromskim.

Patkowski stworzył polską odmianę regionalizmu jako szczególnego rodzaju ruchu umysłowego mającego na celu rozwój kulturalny, gospodarczy i społeczny prowincji, ruchu zrodzonego z umiłowania ziemi rodzinnej, z szacunku dla jej historii, tradycji i jej mieszkańców. Ten wybitny regionalista  w myśl hasła: od poznania swojego regionu, do poznania swojego kraju, krzewi idee krajoznawstwa i regionalizmu. To z jego inicjatywy zwołano I Polski Kongres Regionalizmu.

· redakcja dnia luty 05 2017 16:55:46 · 0 komentarzy · 145 czytań · Drukuj

dotarła do nas smutna wiadomość

 

       Images: 7777.jpg               Nie umiera ten, kto trwa w sercach i pamięci naszej
                                                                             /.../
 

    

Z ogromnym   smutkiem żegnamy    

zmarłego 28 stycznia 2017 roku                                             

ś.p.  Anatola   Jana  Omelaniuka

Wielkiego Serca Regionalistę, Nestora regionalistyki polskiej,

Honorowego Przewodniczącego Rady Krajowej   Ruchu Stowarzyszeń Regionalnych RP,

Orędownika  edukacji regionalnej,

 Autora  i redaktora  licznych publikacji z zakresu regionalizmu    i edukacji regionalnej.

                               


                             Rodzinie i  Bliskim  

                                wyrazy głębokiego współczucia i słowa otuchy 

                         składa zarząd i członkowie

                            Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej

 


 

To ogromna strata dla całego ruchu regionalistycznego w Polsce. Anatol Jan Omelaniuk w latach 1981-2002 była przewodniczącym Rady Krajowej Regionalnych Towarzystw Kultury, a następnie honorowym przewodniczącym Ruchu Stowarzyszeń Regionalnych RP.

      Anatol Jan Omelaniuk urodził się 10 sierpnia 1932 r. w nadbużańskiej wsi Neple koło Terespola, w byłych posiadłościach Niemcewiczów i Kierbedziów. W dzieciństwie wychowywał się w rodzinie dwuwyznaniowej. Mama wyznania rzymskokatolickiego, ojciec prawosławnego. W domu rodzinnym panowała atmosfera tolerancji i szacunku dla odmienności narodowej i kulturowej. Rodzice rozwijali duchowość opartą na wartościach chrześcijańskich i miłości do ojczyzny. Ojciec w czasie okupacji niemieckiej został pobity przez gestapo za ukrywanie najstarszej córki przed wyjazdem na przymusowe roboty do Rzeszy. Zmarł w 1943 r. mając 60 lat. Mama ze starszym rodzeństwem zajmowała się gospodarstwem do 1958 r., następnie zamieszkała w Kielcach i Wrocławiu.
      Anatol Jan Omelaniuk edukację szkolną rozpoczął na tajnych kompletach. W tej formie edukacyjnej ukończył I-III klasę szkoły powszechnej. Do następnych klas chodził już po II wojnie światowej. W 1953 r. uzyskał maturę w Państwowym Liceum Pedagogicznym w Leśnej Podlaskiej wraz z dyplomem przodownika nauki. Następnie studiował filozofię na Wydziale Filozoficzno-Społecznym Uniwersytetu Warszawskiego uczestnicząc w seminariach prof. Tadeusza Kotarbińskiego w zakresie semantyki i prakseologii.
      Od wczesnej młodości należał do organizacji społecznych. W czasie studiów działał w Zrzeszeniu Studentów Polskich. Pełnił funkcję kierownika Wydziału Kultury Rady Uczelnianej ZSP na Uniwersytecie Warszawskim. Była to kontynuacja aktywnego uczestnictwa w kulturze zapoczątkowana już w szkole podstawowej w Terespolu. Tam brał udział w teatrze szkolnym, a w Liceum Pedagogicznym w Leśnej przez cztery lata był członkiem zespołu tanecznego. W ZSP był też pełnomocnikiem Rady Naczelnej do spraw łączności kulturalnej miasta ze wsią i studenckich brygad żniwnych.
      Pracę zawodową rozpoczął w 1955/1956 jako nauczyciel w Państwowym Liceum Pedagogicznym w Rembertowie k. Warszawy, w którym uczył logiki, nauki o konstytucji i był opiekunem zajęć pozalekcyjnych i pozaszkolnych.
      W połowie 1956 r. włączył się w ruch odnowy związany z tzw. „odwilżą”, której symbolem był polski październik. Wspólnie z m.in. Józefem Lenartem, Jerzym Grotowskim i Krzysztofem Pomianem tworzył Krajowy Ośrodek Organizacyjny Rewolucyjnego Związku Młodzieży. Na początku 1957 r. był współtwórcą Związku Młodzieży Socjalistycznej. Należał przez rok do ścisłego krajowego kierownictwa ZMS. W latach 1956-1960 jako tzw. „październikowiec” uczestniczył w działaniach politycznych ZMS i PZPR w Lublinie i Kielcach. Ten okres społecznej działalności Anatola J. Omelaniuka przebiegał pod znakiem idei lewicowych i, jak u większości młodych ludzi z tego pokolenia, żywiony był nadzieją na budowę „socjalizmu z ludzką twarzą”, rzeczywistego ustroju sprawiedliwości społecznej. Rozczarowanie przyszło niebawem, kiedy to okazało się, że dla rządzącej partii idee te były jedynie parawanem dla interesów politycznych dalekich od humanizmu, za to służyły pogłębianiu zależności od potężnego i bezwzględnego sąsiada. W 1960 r. z etykietą „rewizjonisty” zakończył działalność partyjno-polityczną. Etykieta ta przyczyniła się w przyszłości do pomijania bohatera tej opowieści w awansach zawodowych, nie przeszkodziła jednak w realizacji życiowego programu służenia ludziom i zbiorowościom poprzez aktywność społecznikowską, edukacyjną i kulturalną.

            W roku 1960 rozpoczął w Wojewódzkim Domu Kultury w Białymstoku zawodową działalność kulturalną. W listopadzie 1961 r. przeniósł się do Wrocławia, gdzie zajął się poradnictwem kulturalnym i kształceniem pracowników kultury. W latach 1961-1968 był kierownikiem Ośrodka Oświatowo-Metodycznego w Wojewódzkim Domu Kultury, a w latach 1968-1973 zastępcą dyrektora Wrocławskiego Ośrodka Kultury. Równolegle przez 35 lat pracował w Państwowym Studium Kulturalno-Oświatowym i Bibliotekarskim we Wrocławiu jako wykładowca dwóch przedmiotów: polskie tradycje kulturalne i metodyka działalności kulturalno-oświatowej. Był też wykładowcą w Ośrodkach Dydaktycznych w Legnicy i w Wałbrzychu, Państwowego Studium Oświaty i Kultury Dorosłych w Warszawie i w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego, ucząc studentów prakseologicznych podstaw edukacji kulturalnej. W różnych szkołach przygotowujących kadry dla kultury przepracował 45 lat.

          Od czasów uczniowskich i studenckich do lat ostatnich został wierny społecznemu ruchowi kulturalnemu. Łącznie był 55  lat  członkiem, a od  35  lat pełni funkcje we władzach Dolnośląskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego (DTR). Od 1973 r. przez 24 lata pełnił funkcją wiceprezesa Zarządu Regionalnego i dyrektora biura DTSK. Od 1998 r. piastuje funkcję prezesa DTSK, a potem prezesa honorowego. Swoją działalnością przyczynił się do masowego rozwoju regionalnych stowarzyszeń kulturalnych na Dolnym Śląsku, powstania Wydawnictwa DTSK „Silesia” oraz utworzenia Ośrodka Regionalizmu Dolnośląskiego. Inicjował i uczestniczył w publikacji ok. 300 książek i kilkuset artykułów o tematyce dolnośląskiej i wrocławskiej.

          Od 1981 do 2002 r. (z dwuletnia przerwą w czasie stanu wojennego) był przewodniczącym Rady Krajowej Regionalnych Towarzystw Kultury. W tym czasie podwoiła się liczba stowarzyszeń regionalnych w Polsce. Zorganizowano ok. 200 konferencji dla regionalistów polskich i wydano ok. 100 książek w serii biblioteki wydawnictw regionalnych. Od 2002 r. jako inicjator powstania Ruchu Stowarzyszeń Regionalnych Rzeczpospolitej Polskiej był przewodniczącym Rady Krajowej Ruchu, a następnie jego przewodniczącym honorowym.

           Od 1977 r. był członkiem zespołów doradczych kolejnych ministrów kultury. Od 1981 r. współpracuje z Krajowym Duszpasterstwem Środowisk Twórczych Episkopatu Polski. Jako lider regionalistów polskich był w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego i Waldemara Pawlaka członkiem zespołu rządowego ds. podziału administracyjnego kraju. Będąc zwolennikiem powiatów i dużych województw-regionów podejmował i inspirował liczne działania służące ich kreowaniu.

           We Wrocławiu od połowy lat 60. związał się z polskim ruchem ludowym. Był przez 20 lat członkiem Komisji Nauki i Kultury Naczelnego Komitetu ZSL i przewodniczącym Komisji Kultury i Nauki WK ZSL we Wrocławiu. Na początku lat 90. brał udział w tworzeniu PSL, w którym przez dwa lata pełnił funkcje wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego. Następnie wycofał się z czynnej działalności partyjnej.
      Ponad 50 lat zajmował się działalnością publicystyczną i redakcyjną. Była to kontynuacja współpracy z czasopismem „Po prostu”. Był w latach 1962-1990 redaktorem naczelnym kwartalnika „Kultura Dolnośląska”, a od 1995 r. czasopisma „Dolny Śląsk”. Jest autorem ponad 80 artykułów na temat kultury i regionalizmu. Jest też redaktorem 14 książek. Pod jego redakcją ukazały się m.in. prace zbiorowe Kultura na wsi, Krajowy Kongres Kultury Wsi, Ruch Regionalny a integracja europejska, Być narodowi pożytecznym, Edukacja regionalna młodzieży w rodzinie, szkole, środowisku. Jest autorem dwóch książek: Z regionalizmem w XXI wiek oraz Regionalizm na przełomie tysiąclecia. Był koordynatorem prac redakcyjno-wydawniczych i redaktorem księgi Kongres Kultury Polskiej – 2000.
      Jego działalność zawodową oraz społecznikowską aktywność wielokrotnie nagradzano. Za pracę pedagogiczną otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej i odznakę „Za Zasługi dla Oświaty”. Za długoletnią działalność kulturalną wyróżniono go odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i „Zasłużony dla Kultury Polskiej” oraz nagrodą państwową w 1998 r. A także uhonorowano go odznaczeniami państwowymi: Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Kawalerskim i Komandorskim Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski. Za społeczną działalność w regionie otrzymał odznaki: „Budowniczy Wrocławia”, „Złotą Odznakę Zasłużonego dla Dolnego Śląska” i „Zasłużony dla Województwa Wrocławskiego”. Wyróżniono go także srebrnym pierścieniem za zasługi dla archidiecezji wrocławskiej oraz medalem 300-lecia Papieskiego Wydziału Teologicznego. Otrzymał też Odznakę Tysiąclecia, Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złoty Medal Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej.
      Powyższa lista dokonań i zasług jest oczywiście dalece niepełna. Wypełnić ją mogłaby tylko prezentacja wszystkich treści, które wpisane były w przedsięwzięcia inicjowane i realizowane przez Anatola J. Omelaniuka oraz zespoły, którymi kierował. Do tych przedsięwzięć należy zaliczyć dziesiątki ognisk oświatowych i izb regionalnych powstałych w dolnośląskich wsiach i miasteczkach, niezliczone koncerty i wieczory literacko-artystyczne, konferencje naukowe i popularno-naukowe dla różnych środowisk ruchu regionalistycznego (nauczycieli, historyków, księży, pracowników muzealnych, młodzieży etc.), festiwale i przeglądy, wspieranie towarzystw regionalnych i lokalnych w ich działaniach, życzliwa gotowość w niesieniu pomocy w sprawach programowych, organizacyjnych, wydawniczych.
      Obszarem, na którym działalność programowa i animacyjna Anatola Omelaniuka przyniosła najwięcej korzyści społecznych, jest – oczywiście – regionalizm. Dzięki jego staraniom programowym i organizacyjnym polski ruch regionalistyczny stał się autonomiczny i wolny od nacisków ideologiczno-politycznych jeszcze przed 1981 r., on też wytrwale dążył, aby i po 1989 r. regionalizm nie był łączony z żadnymi opcjami politycznymi i żeby jednoczył wszystkich miłośników małych ojczyzn niezależnie od światopoglądu, wyznania, poglądów politycznych, pochodzenia etnicznego. Wartością nadrzędną było dla niego dobro wszystkich wspólnot lokalnych i regionalnych, które – dzięki aktywności regionalistów – składają się na pomyślność całej ojczyzny. Temu dobru miała służyć realizacja pryncypiów zapisanych w Karcie Regionalizmu Polskiego, uchwalonej na V Kongresie Regionalnych Towarzystw Kultury we Wrocławiu w 1994 r. z jego inicjatywy przez zespół, którym kierował.
      Nieocenione zasługi ma Anatol Omelaniuk w zaszczepianiu miłości do małych ojczyzn i propagowaniu wiedzy o regionach. Przyczynił się walnie do powstania programu MEN „Edukacja regionalna – dziedzictwo kulturowe w regionie”, a do najbardziej udanych inicjatyw związanych z realizacją tego programu były organizowane w Obornikach Śląskich szkoły letnie dla młodych nauczycieli prowadzących w szkołach edukację regionalną.  Dzięki tej inicjatywie wielka liczba szkół pozyskała kadrę dobrze przygotowaną do realizacji programu edukacji regionalnej.

         W latach 1980/81 działał jako sekretarz w Regionalnym Komitecie Porozumiewawczym Związków Twórczych i Stowarzyszeń Naukowych. Brał udział w Konwersatorium Doświadczenie i Przyszłość. Był współautorem raportu o stanie kultury we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku. Uczestniczył w przerwanym przez wprowadzenie stanu wojennego Kongresie Kultury Polskiej w grudniu 1981 r.

          Był też Anatol Jan Omelaniuk inicjatorem i współorganizatorem dwóch wielkich wydarzeń, które zjednoczyły naukowców, społeczników, praktyków i artystów w namyśle nad stanem kultury w okresie transformacji ustrojowej. Pierwsze z tych wydarzeń dotyczyło szczególnie dotkliwie odczuwanej zapaści kulturalnej w społecznościach wiejskich. Donośny głos w sprawie rozwoju kultury  na polskiej wsi padł z trybuny Krajowego Kongresu Kultury Wsi zorganizowanego na Jasnej Górze w 1997 r. Przed Kongresem przygotowano Raport o stanie kultury na wsi polskiej. Niestety, głos ten nie został wysłuchany przez polityków i sfery rządzące, choć wystąpienia kongresowe brzmiały bardzo donośnie.
      Drugie wydarzenie, które zaistniało z jego inicjatywy i przy ogromnym wkładzie własnej pracy, był Kongres Kultury Polskiej – 2000. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Organizacyjnego Kongresu, zabiegał o wsparcie środowisk twórczych i naukowych, pozyskał do udziału w Kongresie wielu wybitnych uczonych, artystów, animatorów kultury, dziennikarzy. Ten Kongres pokazał, że krajowe środowiska kulturalne są zdolne do samoorganizacji, podejmowania społecznych inicjatyw, pozyskiwania sojuszników dla idei rozwoju kultury w wielu środowisk. Kongres sformułował liczne i doniosłe dla polskiej kultury problemy i postulaty pod adresem władz ustawodawczych i wykonawczych. Wiele z tych problemów czeka nadal na rozpatrzenie, a stan kultury polskiej nadal domaga się pogłębionej refleksji i rozstrzygnięć prawno-organizacyjnych.
      W tych wszystkich działaniach był Anatol Jan Omelaniuk wierny wyznawanym ideałom i wartościom oraz konsekwentny w dążeniu do wyznaczonych celów. Pomagała mu w tym nie tylko bogata i otwarta na wyzwania osobowość, ale też umiejętność zjednywania ludzi, gotowość do niesienia pomocy we wszystkich wymiarach społecznikowskiej aktywności, serdeczny i ciepły stosunek do wszystkich, których spotyka na swojej drodze. Regionaliści polscy, a w szczególności dolnośląscy stracili w Nim wypróbowanego Przyjaciela, Doradcę, Mistrza i Przewodnika w działalności społecznej. Był bowiem Anatol ich prawdziwym  Przywódcą. Będzie nam Go bardzo brak.

Msza żałobna w intencji zmarłego odprawiona zostanie w środę 1 lutego o godz. 18.00 w kościele pw. św. Michała Archanioła przy ul. B. Prusa we Wrocławiu. Ostatnie pożegnanie nestora i wybitnego polskiego regionalisty odbędzie się we wtorek 7 lutego o 10.00 na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.

                                                     Wykorzystano tekst ze strony http://dtr-dtsk.pl/index.php/2017/01/28/zmarl-anatol-jan-omelaniuk/ 

 

 

 

 

 

 

· redakcja dnia styczeń 28 2017 19:16:34 · 0 komentarzy · 182 czytań · Drukuj

Symbolem pamięci o Ofiarach Holokaustu jest zapalona świeca.

Images: GETTOKONSTANCJA 2017 STYCZEN.JPG27 stycznia obchodzony jest na całym świecie jako Międzynarodowy  Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu. Data ta została wybrana nieprzypadkowo. 27 stycznia 1945 roku wojska radzieckie otworzyły bramy KL Auschwitz i wyzwoliły obóz.

 

W październiku 2002 r. ministrowie edukacji państw członkowskich Rady Europy uchwalili rezolucję, na mocy której Dzień Pamięci o Holokauście powinien być obchodzony we wszystkich szkołach państw członkowskich tej organizacji. Ponadto w czasie 60. Sesji Plenarnej Zgromadzenia Ogólnego w listopadzie 2005r. Organizacja Narodów Zjednoczonych zdecydowała o ustanowieniu dnia 27 stycznia Międzynarodowym Dniem Pamięci o Ofiarach Holokaustu i zobowiązała państwa członkowskie do opracowania programów edukacyjnych mających na celu przekazanie pamięci o tej tragedii przyszłym pokoleniom.

Podczas Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu organizowane są uroczystości na międzynarodowych, krajowych, regionalnych i lokalnych forach, które mają na celu upamiętnienie ofiar Zagłady.

Upamiętnianie tego dnia  na celu mobilizować narody, aby podtrzymać pamięć i edukację na temat Holocaustu, by zagłada podczas II wojny światowej była dla wszystkich ludzi przestrogą przed nienawiścią, rasizmem i uprzedzeniami.

Termin holocaust (łac. holocaustum) oznacza całopalenie. Nawiązuje on do masowych mordów dokonanych przez hitlerowców przede wszystkim na Żydach w czasie II wojny światowej. W nomenklaturze nazistowskiej określano te działania jako „kwestię żydowską", a plan zbrodni realizowanych w hitlerowskich obozach koncentracyjnych nazywano terminem  „ostateczne rozwiązanie".

Symbolem pamięci o Ofiarach Holokaustu jest   zapalona świeca.

Zarząd Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej  o godz. 18.oo zapalił świece pod murem getta „Konstancja” przy ul. Mickiewicza w Kutnie, gdzie podczas  okupacji hitlerowskiej więziono ponad 7 tysięcy Żydów  - mieszkańców Kutna, których następnie przewieziono do obozu zagłady  Kulmhoff w Chełmnie nad Nerem i zamordowano. W ten skromny sposób już drugi rok włączamy się w obchody Międzynarodowego  Dnia  Pamięci o Ofiarach Holokaustu.

 

 

 

Images: ONZ 27 stycznia 2017.jpg
Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu
pod hasłem „Edukacja dla lepszej przyszłości”
Przesłanie Sekretarza Generalnego ONZ
27 stycznia 2017 r.


Dzisiaj pragniemy uhonorować ofiary Holokaustu, który jest nieporównywalną z jakąkolwiek inną tragedią w historii ludzkości.

 

 

Świat ma obowiązek pamiętać o tym, że Holokaust to systematyczne działanie i próba wyeliminowania ludności Żydowskiej i dużo innych ludzi.

 

Niebezpiecznym błędem byłoby myślenie o Holokauście, że jest on po prostu rezultatem szaleństwa grupy nazistowskich zbrodniarzy. Wbrew przeciwnie, Holokaust to kulminacja wieków nienawiści, obwiniania i dyskryminowania Żydów, tego, co teraz nazywamy antysemityzmem.

Niestety, antysemityzm nadal trwa i jest to zaprzeczeniem naszych zobowiązań. Zauważamy także niebezpieczny wzrost ekstremizmu, ksenofobii, rasizmu i antymuzułmańskiej nienawiści. Powróciła nieracjonalność i nietolerancja.

 

To wszystko jest całkowitym zaprzeczeniem powszechnych wartości zapisanych w Karcie Narodów Zjednoczonych i Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.

 

Nie możemy pozostać niemi lub patrzeć z obojętnością na ludzkie cierpienie.
 
Zawsze musimy chronić osoby bezbronne, a prześladowców postawić przed obliczem sprawiedliwości.

Tegoroczne hasło obchodów podkreśla: lepsza przyszłość zależy od edukacji.
 
Miniony dwudziesty wiek był pełen okropieństw, w dwudziestopierwszym wieku nie powinno być miejsca dla braku tolerancji. Gwarantuję Wam, że jako sekretarz generalny ONZ będę stał na czele walki z antysemityzmem i wszelkimi innymi formami nienawiści.

Budujmy przyszłość pełną godności i równości dla wszystkich ludzi - w ten sposób uhonorujemy ofiary Holokaustu, o których nigdy nie zapomnimy.
 

- See more at: http://www.unic.un.org.pl/sg-na-temat-dni/miedzynarodowy-dzien-pamieci-o-ofiarach-holokaustu-przeslanie-sekretarza-generalnego-onz-27-stycznia-2017-r/3054#sthash.exH2nzYD.dpuf

 

 

 

 

 

 

 

· redakcja dnia styczeń 27 2017 21:05:35 · 0 komentarzy · 171 czytań · Drukuj

zostaw 1% Twojego podatku za Ziemi Kutnowskiej

         

                       i wesprzyj działalność statutową TPZK


        Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej działa od  czterdziestu pięciu lat na rzecz Ziemi Kutnowskiej i jej mieszkańców. Zarząd i członkowie stowarzyszenia pracując społecznie działają m.in.  na rzecz ratowania starych, zabytkowych grobów na Cmentarzu Parafialnym w Kutnie (od 14 lat), opracowują i wydają drukiem Kutnowskie Zeszyty Regionalne (od 20lat), prowadzą edukację regionalną dzieci i młodzieży itp.

 Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej od 2004 roku posiada status Organizacji Pożytku Publicznego.

 
         Zwracamy się do naszych członków i sympatyków  o przekazanie 1% podatku od osób fizycznych na rzecz TPZK 

                                                                         Nr  KRS: 0000145630    


 Taka forma wsparcia nic nie kosztuje, a nasze stowarzyszenie z Waszych kilkunastu złotych przekazanych przy rozliczaniu PIT-a  będzie mogło stabilnie prowadzić działania statutowe…

 

                                                                                 Licząc na Wasze poczucie wspólnoty  z TPZK

                                                                                 pozostajemy  z szacunkiem

                                                                                 Zarząd TPZK

· redakcja dnia styczeń 25 2017 23:09:55 · 0 komentarzy · 179 czytań · Drukuj

Copyright © 2009 - 2010 by Adam Brzęcki & Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej.

stat4u Valid XHTML 1.0 Transitional Poprawny CSS!